درد دوری‌اش

مبتلا کرده است دل‌ها را به درد دوری‌اش  

نرگس پنهان من با مستی‌اش مستوری‌اش

آه می‌دانم که ماه من سرک خواهد کشید

کلبۀ درویشی‌ام راباهمه کم نوری‌اش

*****************************

*****************************

مهدی یاوران و ذکر صلوات

امام صادق(ع)«هر کس پس از نماز صبح و نماز ظهر بگوید:

«الّلهُمَّ صَلّ عَلَی مُحَمَّدِِ وَ آلِ مُحَمَّدِِ وَ عَجّل فَرَجَهُم»

نخواهد مرد تا آنکه قائم آل محمد را درک نماید...

مناجات

خدایا!بر محمّد و دودمانش درود فرست 

و مرا از دل مشغولی به خویشتن

 و باز ماندن از وظیفۀ بندگی کفایت کن

 و مرا به کاری که در آخرت از آن بازخواستمی‌کنی برگمار

 و روزگارم را به انجام دادن کاری که مرا برای آن آفریده‌ای(عبودیت)مصروف دار

 وبی‌نیازم کن 

و در روزیم فراخی بخش 

 و مرا به فتنۀ ناسپاسی و سرکشی میازمای

و عزیز و گرامی‌ام دار

 و به غرور و خودخواهی 

و خود بزرگ بینی گرفتارم مکن 

و به بندگی درگاهت رام و تسلیم گردان

 و عبادتم را با خودپسندیم تباه مگردان 

و به دست من خیر و نیکی را بر مردمان جاری کن

 و به مباهات و فخر و به رخ کشیدن و منت نهادن عبادتها 

و کارهای نیکویم را ضایع مساز

 و خلق و خوی عالی و برتر عطایم کن 

و از مباهات و به خود نازیدن آزادیم ده

حتی اگر اندکی

پشتش سنگین بود و جاده‌های دنیا طولانی.می‌دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت.آهسته آهسته می‌خزید.دشوار و کند....

و دورها همیشه دور بود.

سنگ‌پشت تقدیرش را دوست نمی‌داشت و آنرا چون اجباری به دوش می‌کشید.

پرنده‌یی در آسمان پر زد, سبک

سنگ‌پشت رو به خدا کرد و گفت:این عدل نیست.کاش پشتم را این همه سنگین نمی‌کردی من هیچ‌گاه نمی‌رسم هیچ‌گاه...

و با ناامیدی  در لاک سنگی خود خزید.

خدا سنگ‌پشت را از روی زمین بلند کرد و زمین را نشانش داد.کره‌یی کوچک بود و گفت:نگاه کن ابتدا و انتها ندارد.هیچ کس نمی‌رسد.چون رسیدنی در کار نیست فقط رفتن است.حتی اگر اندکی و هر بار که می‌روی رسیده‌ایی و باور کن آنچه بر دوش توست تنها لاکی سنگین نیست تو پاره‌ایی از هستی را بر دوش می‌کشی.پاره‌ایی از مرا..

خداسنگ‌پشت را بر زمین گذاشت دیگر نه بارش سنگین بود و نه راه‌ها چندان دور سنگ‌پشت به راه افتاد و گفت:«رفتن حتی اگر اندکی» پاره‌ ییاز« او »را بر دوش کشید...

خودکشی

تصمیم خودمون رو گرفته بودیم.

پدر و مادرش به هیچ عنوان اجازۀ ازدواج ما رو نمی‌دادند.

با هم به بالای پل رودخونه رفتیم.خودکشی تنها راه وصال ابدی ما بود.

نم‌نم برف روی صورتمون می‌خورد و داغی اشکهامون رو قدری می‌گرفت.

اون گفت که نمی‌تونه دوری من رو تحمل کنه و می‌خواد اول بمیره..

چه چهرۀ زیبا و معصومی داشت,وقتی که ناگهان خودش روتوی رودخونه انداخت.

منم بلافاصله پس از اون یقۀ کتم رو دادم بالا و دستکش‌هام رو پوشیدم.

آخه هوا خیلی سرد بود!

حال و حوصلۀ خیس شدن نداشتم!

م.اسلامی

به دنبال گمشده

همیشه به دنبال گمشده‌اش می‌گشت او را در زمین نیافت و در آسمان به جستجویش پرداخت.ولی عشق پرواز او را از هدفش دور کرد و جذب زیبایهای آسمان شد و از جستجویش دست کشید..

و اما گمشده‌اش در کنارش بوده و می‌ماند..

تنهایش نمی‌گذارد و دوستش دارد..

او کمکش می‌کندتا به آرزوهایش برسد

هر روز صدایش را می‌شنود و با او حرف می‌زند..

و همیشه یادآوری می‌کند که در زمین هم کنارت بودم در آسمان هم کنارت می‌مانم..

افسوس!گوشی که باید این حرفها را بشنود دیگر نیست.

او دیگر از زمین به آسمان رسیده و همه چیز را از یاد برده

غافل از اینکه خالق آن آسمان زیبا همانی است که زمانی در جستجویش بود و حالا نیست..

او نه تنها گمشده‌اش را نیافت خود را نیز گم کرد